Turkmenistan był do niedawna najbardziej izolowanym państwem powstałym w konsekwencji rozpadu ZSRR. Po 1991 r. cała władza znalazła się w rękach Saparmurata Nijazowa, od 1985 pełniącego funkcję I sekretarza partii komunistycznej, zaś po odzyskaniu niepodległości ? Prezydenta. Wskutek eliminacji opozycji i coraz silniejszej centralizacji systemu politycznego wokół osoby Prezydenta ustrój polityczny Turkmenistanu można było do niedawna określać jako de facto despotyczny. Pewna liberalizacja życia gospodarczego przy zachowaniu całkowicie dominującej roli prezydenta jest zauważalna od objęcia urzędu przez nowego Prezydenta, Gurbanguły Berdymuhammedowa w początku 2007 r.

Obecnie system polityczny w Turkmenistanie nadal zdominowany jest przez prezydenta, aczkolwiek kult jednostki o jakim można mówić w odniesieniu do Turkmenbaszy powoli odchodzi w przeszłość. W przeszłość odchodzi również filozofia władzy i państwa, jaką wyznawał Turkmenbasza, a która zawarta była w swoistej ?biblii Turkmenów?, czyli w księdze ?Ruhname?, autorstwa prezydenta. Książka ta, stanowiąca podstawową, a z czasem jedyną lekturę dla Turkmenów była swoistą encyklopedią, zawierającą quantum wiedzy niezbędne i wystarczające każdemu obywatelowi do życia w państwie. Była obowiązkowym przedmiotem w szkołach i na studiach.